Tweemaal winnaar Bruidsfoto Award 2016

Ik was verrast (en blij!), maandagavond bij de uitreiking vde Bruidsfoto & Film award 2016. Niet alleen met de twee Vakprijzen die ik won, maar vooral ook met de vraag die me werd gesteld nadat ik mijn ingelijste oorkonde in ontvangst had genomen.

Hij wilde weten waarom ik dacht dat de foto met de traan van Eliza uit de 10 genomineerden in de categorie Ceremonie de Vakprijs won. En hij had me tuk, want hoe geef je daarop stante pede een doordacht antwoord met een hartslag van 380, 150 paar ogen op je gericht en negen andere schitterende foto’s en collega’s als concurrentie.

De mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een gevoelsmens ben. Dat ik denk (en fotografeer) vanuit mijn hart en later pas vanuit mijn hoofd. Ik stamelde dat, voor mij persoonlijk, ‘alles’ in de foto zit. En hoewel allesbehalve breedsprakig, was ik na wat zelfreflectie voor de verandering eens blij met dat minuscule stukje flapuit.

Want meer nog dan prachtige mensen, mimiek en een nog mooiere traan betekent ‘alles’ voor mij het gevoel dat de foto oproept. En dat geldt net zo voor de massale proost op de winnende foto bij Styling & Sfeer. Bij beide foto’s word ik, zoals ‘traanbruid’ Eliza het zo treffend verwoordde, ‘terug-geharrypotterd naar dat mooie moment’. Dan zie ik weer hoe het vóélde. Kaye, het stralende middelpunt in de foto met de klinkende glazen, stuurde me vanochtend iets soortgelijks. “Ik kan niet naar deze foto kijken zonder een heeeeele grote glimlach – takes me straight back!”

Het zijn zulke complimenten die, althans voor mij, harder binnenkomen dan het winnen van een prijs. Want hoe geweldig en eervol het ook is gelauwerd te worden, herinnert het me aan die waaromvraag. Omdat het pure, tijdloze herinneringen zíjn. Dat het altijd om hen gaat, en niet om mij. En hoe fantastisch en dankbaar het is om dit werk te mogen doen.

Your email is never published or shared. Required fields are marked *

*

*